Πλούσιος αγρότης, Φτωχός αγρότης

Έχεις παρατηρήσει πως κάθε φορά που αγρότες προσπαθούν να ζητήσουν το δίκιο τους, οι κυβερνητικοί ξεκινούν να μιλάνε μόνο για το πόσα λεφτά θα τους δώσουν και όχι για τις λύσεις στα χρόνια τους προβλήματα;

Έχεις παρατηρήσει ότι κάθε φορά που οι αγρότες προσπαθούν να απαιτήσουν την προσοχή του λαού, διότι τα προβλήματα τους αφορούν και ολόκληρη την κοινωνία, τα κυβερνητικά παπαγαλάκια μιλάνε για τα τρακτέρ, προσπαθώντας να διχάσουν τον κόσμο;

Και ειδικά τα τρακτέρ John Deere!

Η εικόνα στην ύπαιθρο μόνο τυχαία δεν είναι.

Αγρότες και κτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν χρόνια δυσκολίες παρά τα εκατομμύρια που εισρέουν από τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Είναι λες και δεν φτάνουν ποτέ τα χρήματα σε αυτούς!

Ουσιαστικά όμως, αυτό που πρέπει όλοι οι αγρότες να καταλάβουν, είναι το ποιο είναι το συμφέρον τους.

Πιστεύω ειλικρινά ότι οι αγρότες, οι επιχειρηματίες και γενικότερα η μεσαία τάξη, έχει πέσει θύμα πολιτικής απάτης.

Γι’αυτό και θα προσπαθήσω να εξηγήσω πως λειτουργεί το σύστημα. Αν κατανοήσουμε πως λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, θα ξέρουμε το πρόβλημα. Μετά η λύση γίνεται εύκολη.

Έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ περίεργο γραφειοκρατικό, βαθύτατα σοσιαλιστικό (που φτάνει τα όρια του κομμουνιστικού) συστήματος, που ενώ τα λεφτά υποτίθεται ότι προορίζονται για τον αγρότη, το γραφειοκρατικό αυτό σύστημα είναι τόσο μεγάλο, που τα λεφτά φαγώνονται πριν καν προλάβουν να φτάσουν.

Έτσι γίνεται όταν θέλουμε να έχουμε μεγάλα κράτη ή όταν δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε.

Μεγάλο κράτος με φυσιολογικό τρόπο ισούται μικρή μεσαία τάξη. Μεγάλο κράτος σημαίνει, θέλει λεφτά για να ταιστεί και να υπάρξει. Τα δικά σου λεφτά όμως. (Αυτό είναι που δεν σου λένε οι αλληλέγγυοι)

Η πολιτική κριτική μου αφορά τη συνέχεια του ίδιου πελατειακού μοντέλου, ανεξάρτητα από την ετικέτα του κυβερνώντος κόμματος. Όταν η επιβίωση μιας παραγωγικής δραστηριότητας εξαρτάται διαρκώς από την επόμενη εξαγγελία, η εξάρτηση μετατρέπεται και σε πολιτικό εργαλείο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ενίσχυση είναι άχρηστη. Σημαίνει ότι πρέπει να αξιολογείται με βάση το αποτέλεσμα: μειώνει ένα πραγματικό παραγωγικό εμπόδιο ή απλώς αναβάλλει το ίδιο πρόβλημα μέχρι την επόμενη χρονιά;

Στόχος μου λοιπόν σε αυτό το άρθρο, είναι να παρουσιάσουμε με σαφήνεια το πλέγμα που δημιουργεί και διαιωνίζει τη φτώχεια στην παραγωγή, να εξηγήσουμε τα πέντε κρίσιμα γρανάζια του συστήματος και να προτείνουμε πρακτικές λύσεις που μπορούν να ανακουφίσουν και να αναγεννήσουν το χωράφι και το κοπάδι.

Ονομάζομαι Terry Hatziieremias, έχω τελειώσει γεωπονία με κατεύθυνση την αγροτική οικονομία και είμαι ο πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ. Θέλω να στηρίξετε το κόμμα αυτό ώστε να κυβερνήσουμε την Ελλάδα και να διορθώσουμε τα πάντα.

Πέντε γρανάζια που συντηρούν την κρίση

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα μεμονωμένο λάθος πολιτικής χάραξης. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο γραφειοκρατικό σύστημα φασισμού με αλληλεπιδράσεις και με τον ιδιωτικό τομέα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές έχουν τεράστια επιρροή στην κοινή γνώμη και τελικά διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα πίεσης οποιουδήποτε θέλει να εξεγερθεί.

Τα πέντε βασικά γρανάζια:

Πληθωρισμός : η κρυφή, άμεση φορολογία στις καθημερινές ανάγκες.

Μηχανισμοί επικοινωνίας : τα μέσα, τα «παπαγαλάκια» και οι εκπρόσωποι που σας πούλησαν που διαμορφώνουν την κοινή εικόνα.

Αίτημα και εκπροσώπηση : τι ζητούν οι αγρότες και πώς εκπροσωπούνται.

Πολιτική δομή κράτους : κρατισμός, επιδόματα και υπερτροφία δημοσίου.

Ευρωπαϊκό πλαίσιο : κονδύλια, ΚΑΠ και έλλειψη διαφάνειας στην αξιοποίηση τους.

1. Πληθωρισμός: η αθέατη φορολογία των αγροτών

Ο πληθωρισμός δεν είναι μόνο ένας αριθμός. Στην πράξη είναι φορολογία πάνω στην παραγωγή και στην κατανάλωση. Όταν οι τιμές βασικών αγαθών ανεβαίνουν διαρκώς, το εισόδημα του αγρότη διαβρώνεται χωρίς καν να αλλάξει ο όγκος παραγωγής.

Οι προμήθειες, το κόστος δανεισμού και οι φορολογικές υποχρεώσεις πιέζουν τη ρευστότητα. Όμως το τρακτέρ, η αποθήκη και ο εξοπλισμός είναι παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία, όχι λογιστικό παθητικό. Το δάνειο που χρηματοδοτεί την αγορά τους αποτελεί υποχρέωση. Η αξία του μηχανήματος δεν μας λέει από μόνη της πόσο καθαρό εισόδημα μένει στον ιδιοκτήτη του.

Τι σημαίνει για τους Αγρότες

Μείωση αγοραστικής δύναμης για πρώτη ύλη και ενέργεια.

Αύξηση του κόστους λειτουργίας των εκμεταλλεύσεων.

Ανάγκη για μεγαλύτερες ενισχύσεις που τελικά δεν φτάνουν ποτέ εκεί που πρέπει.

2. Τα μέσα και οι «παπαγαλάκια»: Πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη

Η δημόσια συζήτηση για τους αγρότες συχνά κατευθύνεται. Μέσα ενημέρωσης και πολιτικά συμφέροντα μετατρέπουν την ουσία σε μια εικόνα που δεν βλέπεται.

Η εικόνα που προβάλλεται επηρεάζει το τι απαιτείται, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει.

Η ρητορική «οι αγρότες είναι πλούσιοι» ή «έχουν μηχανήματα, John Deere» λειτουργεί ως δικαιολόγηση για να μην εξετάσουμε πού πήγαν τα χρήματα της ΚΑΠ και των προγραμμάτων. Η πραγματικότητα είναι ότι το τρακτέρ δεν ισοδυναμεί με εισόδημα.

Πώς πληγώνει αυτό τους Αγρότες

Διαστρέβλωση της δημόσιας στήριξης: τα αιτήματα περιορίζονται σε ποσά και όχι σε διαρθρωτικές λύσεις.

Αποδυνάμωση ηθικού και κοινωνικής υποστήριξης για πραγματικές αλλαγές.

Επιβράβευση πελατειακών σχέσεων και όχι παραγωγικών επενδύσεων.

3. Αίτημα και εκπροσώπηση: γιατί τα αιτήματα δεν φτάνουν

Το τι ζητάει ένας αγρότης είναι λιγότερο σημαντικό από το πώς μεταφέρεται το αίτημα στην κοινωνία και στους αποφασίζοντες. Συχνά οι εκπρόσωποι των αγροτών είναι παγιδευμένοι μέσα σε κομματικές λογικές ή εξαρτημένοι από κρατικά κονδύλια.

Ένα σωστά μορφοποιημένο αίτημα πρέπει να επικεντρώνεται σε:

Διαφάνεια και αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων.

Υποδομές και αγορά που λειτουργεί (αλλά όχι κρατική συσσώρευση).

Μηχανισμούς που αυξάνουν το πραγματικό καθαρό εισόδημα, όχι προσωρινά επιδόματα.

4. Πολιτική δομή: το κράτος που μεγαλώνει και η μεσαία τάξη που συρρικνώνεται

Για δεκαετίες το πολιτικό μοντέλο προώθησε μεγάλο κράτος, επιδόματα και δημόσιο τομέα. Αυτό δημιούργησε ένα κύκλο: για να χρηματοδοτηθούν επιδόματα χρειάζονται φορολογικά έσοδα από όσους παράγουν. Έτσι οι αγρότες φορολογούνται, αλλά δεν ενθαρρύνονται να γίνουν παραγωγικά ανεξάρτητοι.

Η συνέπεια είναι ξεκάθαρη: μικρή μεσαία τάξη, φθίνουσα παραγωγή και αυξημένη εξάρτηση από κρατικές ροές.

Τι αλλάζει αν μικρύνει το κράτος

Λιγότερη γραφειοκρατία για τον παραγωγό.

Μείωση φορολογικών επιβαρύνσεων που στρεσάρουν τη ρευστότητα.

Κίνητρα για επενδύσεις σε στοιχεία ενεργητικού που δημιουργούν εισόδημα.

5. Ευρωπαϊκή Ένωση και ΚΑΠ: χρήματα χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο

Η χώρα έλαβε σημαντικά κονδύλια από την ΚΑΠ και προγράμματα ανάκαμψης. Τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν είναι απλά: πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Πώς κατέληξαν να μη βελτιώνουν το εισόδημα του μέσου παραγωγού;

«Θέλουμε να διαπιστωθεί αν τα κονδύλια 2021-2027 αξιοποιήθηκαν σωστά και πού σπαταλήθηκαν αναλυτικά.»

Οι διαφορετικές προγραμματικές περίοδοι και κατηγορίες ενισχύσεων δεν πρέπει να συγχέονται σε ένα ποσό χωρίς ανάλυση. Το ουσιαστικό αίτημα είναι να βλέπουμε ανά πρόγραμμα τους δικαιούχους, τις καταβολές, τους ελέγχους και το παραγωγικό αποτέλεσμα. Μόνο έτσι μπορεί να αξιολογηθεί πού αποδίδουν οι πόροι και πού χρειάζεται αλλαγή.

Μύθοι που πρέπει να απομυθοποιηθούν

Ένα ακριβό μηχάνημα δεν αποδεικνύει υψηλό διαθέσιμο εισόδημα. Μπορεί να είναι αναγκαία επένδυση με μεγάλες υποχρεώσεις χρηματοδότησης και συντήρησης.

Η αύξηση των επιδομάτων δεν αρκεί όταν το κόστος παραγωγής και οι δυσκολίες διάθεσης παραμένουν. Η στήριξη χρειάζεται σκοπό και αξιολόγηση.

Μύθος: Η αύξηση κονδυλίων σημαίνει αύξηση εισοδήματος. Αλήθεια: Χωρίς διαφάνεια και υποδομές τα κονδύλια αφαιρούνται από την ουσία.

Στρατηγικές για να ξεφύγουν οι Αγρότες από τον φαύλο κύκλο

Η λύση δεν είναι μονοδιάστατη. Χρειάζεται συνδυασμός ιδεολογικών επιλογών, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και πρακτικών παρεμβάσεων.

Διαφάνεια στην κατανομή των κονδυλίων: άμεσος, ανεξάρτητος έλεγχος σε όλα τα ευρωπαϊκά και εθνικά προγράμματα για την αγροτική παραγωγή.

Μείωση κράτους και φορολογίας: μικρότερο, αποτελεσματικό κράτος που προσφέρει υποδομές και προστασία του ιδιωτικού δικαίου, όχι διαρκή επιδοματική συντήρηση.

Νέα αγορά για την παραγωγή: σχεδιασμός αγοράς τύπου χρηματιστηρίου αγροτικών προϊόντων με διαφάνεια τιμών, dealers και μηχανισμούς ποιότητας.

Εκπαίδευση και εκπροσώπηση: ενδυνάμωση τοπικών συλλογικών δομών που εκπροσωπούν πραγματικά τους αγρότες, ανεξάρτητα από κομματικά συμφέροντα.

Επενδύσεις σε υποδομές: αποθήκευση, μεταποίηση, logistics και πρακτικές που αυξάνουν το καθαρό έσοδο ανά μονάδα παραγωγής.

Πρακτικό μοντέλο: χρηματιστήριο αγροτικής παραγωγής

Μια ιδέα που μπορούμε να δοκιμάσουμε είναι η δημιουργία ενός οργανωμένου μηχανισμού εμπορίας της παραγωγής. Σκεφτόμαστε ένα σύστημα όπου:

Η παραγωγή καταχωρείται με ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Υπάρχει διαφανής λίστα τιμών και προσφορών.

Ενεργοποιούνται μηχανισμοί εξισορρόπησης προσφοράς και ζήτησης για να αποφεύγεται η κατάρρευση τιμών.

Δημιουργούνται κίνητρα για ποιότητα και μεταποίηση τοπικά.

Ένα τέτοιο μοντέλο χρειάζεται κανόνες, συμμετοχή παραγωγών και αγοραστών, αξιόπιστο ποιοτικό έλεγχο και επαρκή όγκο συναλλαγών. Η διαφάνεια μπορεί να βελτιώσει τη διαπραγματευτική θέση του παραγωγού. Δεν εγγυάται σταθερές τιμές ούτε καταργεί τον κίνδυνο της αγοράς.

Προτάσεις πολιτικής : τι πρέπει να απαιτήσουν οι Αγρότες

Οι απαιτήσεις πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες και να στοχεύουν στη λειτουργία της αγοράς, όχι στην προσωρινή ικανοποίηση. Κάποια βασικά σημεία:

Άμεσοι έλεγχοι σε ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλα όργανα διαχείρισης κονδυλίων.

Μείωση διοικητικού βάρους και απλοποίηση επιδοτήσεων με ανταποδοτικά κίνητρα παραγωγικότητας.

Δημιουργία τοπικών δομών που στηρίζουν μεταποίηση και πρόσβαση στην αγορά.

Φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις σε στοιχεία ενεργητικού που αποδίδουν εισόδημα.

Συμπέρασμα: η επιλογή μεταξύ εξάρτησης και ανεξαρτησίας

Η αλήθεια είναι απλή: όσοι επιδιώκουν μόνιμη εξάρτηση από επιδόματα και κρατικές ροές θα συνεχίσουν να βλέπουν την υπαίθρο να φτωχαίνει. Όσοι επενδύουν σε αγορά, ποιότητα, υποδομές και διαφάνεια έχουν προοπτική βιώσιμης ανάπτυξης.

Η αλλαγή απαιτεί οργανωμένη δράση, σωστή εκπροσώπηση και απαιτήσεις για πλήρη διαφάνεια των κονδυλίων. Χρειάζεται επίσης πολιτικό σχέδιο που μειώνει το κράτος εκεί όπου πνίγει την παραγωγή και το αυξάνει εκεί όπου προσφέρει υποδομές και ασφάλεια δικαίου.

«Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για το κράτος, τα χρήματα και την εκπροσώπηση, οι Αγρότες θα συνεχίσουν να διαιωνίζουν την εξάρτηση. Θέλουμε παραγωγούς που να μη ζητάνε επιδόματα αλλά να παράγουν αξία.»

Αυτή είναι η γραμμή που προτείνουμε: λιγότερο κράτος, περισσότερη ελευθερία, μεγαλύτερη αγορά, πλήρης διαφάνεια, επενδύσεις σε υποδομές και εκπροσώπηση που υπηρετεί πραγματικά τους Αγρότες και τους επιχειρηματίες.

Η επιλογή είναι πολιτική και οικονομική. Η υπαίθρος μπορεί και πρέπει να ξαναγίνει ζωντανή.