Κοινοποίηση άρθρου
Πώς φροντίζεις την οικογένειά σου χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου; Πώς στηρίζεις ένα παιδί χωρίς να αποφασίζεις εκ των προτέρων ποιος πρέπει να γίνει; Στο Eleftheros #153, ο Terry υποδέχεται τη συγγραφέα, γραφίστρια και μητέρα τριών παιδιών Αναστασία Σουσώνη. Με αφορμή το βιβλίο της «Κυρίες δυτικών προαστίων», συζητούν για τη σχέση του ζευγαριού, την ανατροφή των παιδιών, την πίστη και τη δυνατότητα του ανθρώπου να αλλάζει.
Η Σουσώνη μιλά μέσα από προσωπικές εμπειρίες. Περιγράφει τις απαιτητικές περιόδους της οικογενειακής της ζωής, τα ξενύχτια και την εξάντληση, αλλά και τον χρόνο που χρειάστηκε για να αναγνωρίσει και να εκφράσει τα όριά της. Υπήρξαν χρόνια, όπως λέει, κατά τα οποία είχε σταματήσει να γράφει, να διαβάζει, ακόμη και να ακούει μουσική.
Από αυτή την εμπειρία προκύπτει μια βασική της θέση: η φροντίδα δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπόθεση ότι ο άλλος αντέχει απεριόριστα. Το να πει κάποιος ότι δεν μπορεί άλλο χρειάζεται να ακούγεται μέσα στη σχέση. Η ίδια χρησιμοποιεί τη λέξη «διάκριση» για να περιγράψει την προσπάθεια των συντρόφων να καταλαβαίνουν τις πραγματικές ανάγκες ο ένας του άλλου.
Ο Terry θέτει ερωτήματα για την κατανομή των ευθυνών, την εργασία και τη φροντίδα των παιδιών. Η καλεσμένη επιμένει ότι οι ανάγκες διαφέρουν ανάλογα με την οικογένεια και τη συγκεκριμένη περίοδο. Μια πρακτική κίνηση, όπως το να κρατήσει ο ένας γονέας το μωρό ώστε ο άλλος να κάνει ένα μπάνιο, μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία από μια γενική συζήτηση περί υποστήριξης.
Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η σχέση του ζευγαριού χρειάζεται τη δική της φροντίδα. Η ανατροφή των παιδιών δεν πρέπει, κατά την άποψή της, να αφήνει τους συντρόφους απομακρυσμένους. Η καθημερινότητα, η σωματική εγγύτητα και η επικοινωνία παραμένουν μέρος του γάμου, ακόμη και στις πιο απαιτητικές φάσεις της γονεϊκότητας.
Η θέση της για την οικογένεια συνοδεύεται από μια ξεκάθαρη επισήμανση προς τις γυναίκες: «Δεν είναι το θέμα να τα ανέχεσαι όλα τα πάντα». Μιλά για τη συσσωρευμένη κούραση που μπορεί να μένει αόρατη επί χρόνια και για την ανάγκη να μαθαίνουν τα κορίτσια να εκφράζουν όσα χρειάζονται.
Η συζήτηση περνά έτσι στη μόρφωση και στην προσωπική κλίση. Στις «Κυρίες δυτικών προαστίων», η Ανδρονίκη, όπως την παρουσιάζει η συγγραφέας, συναντά εμπόδια στην επιθυμία της να σπουδάσει. Η Σουσώνη απορρίπτει την αντίληψη ότι ένας μελλοντικός γάμος καθιστά περιττή την εκπαίδευση μιας γυναίκας. Θεωρεί σημαντικό κάθε άνθρωπος να αναγνωρίζει και να καλλιεργεί τα χαρίσματά του.
Για την ίδια, αυτή η αναγνώριση χρειάστηκε χρόνο. Θυμάται δασκάλους που είχαν διακρίνει την ευχέρειά της στον γραπτό λόγο πριν την αντιληφθεί η ίδια ως δυνατότητα. Η αγάπη της για τα βιβλία και τα ημερολόγια συνυπήρχε με την καλλιτεχνική της εκπαίδευση, μέχρι η συγγραφή να αποκτήσει σταδιακά κεντρική θέση στη ζωή της.
Καθοριστική αφετηρία υπήρξε, σύμφωνα με την αφήγησή της, η γνωριμία με την ιστορία της Αγίας Περπέτουας. Την εντυπωσίασαν το θάρρος, η πίστη και η στάση της απέναντι στον θάνατο. Αργότερα, όταν έγινε μητέρα, διάβασε την ιστορία με διαφορετικό βλέμμα, εστιάζοντας και στη μητρότητα της αγίας. Η μελέτη αυτή την οδήγησε στην έρευνα και στη συγγραφή, αλλά και στην απόφαση να παρουσιάσει δημόσια το έργο της με το όνομά της.
Η πίστη αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στη συζήτηση. Η Σουσώνη και ο Terry συνδέουν τη χριστιανική ζωή με την ελευθερία, την ευθύνη, την αυτοκριτική και τη συγχώρεση. Οι τοποθετήσεις τους εκφράζουν τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι κατανοούν και προσπαθούν να εφαρμόσουν αυτές τις έννοιες.
Όταν ο Terry τη ρωτά αν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει καταφέρει να συγχωρέσει, εκείνη απαντά αρνητικά. Διευκρινίζει, όμως, ότι δεν θα έδινε απαραίτητα την ίδια απάντηση σε μικρότερη ηλικία. Αναγνωρίζει πόσο βαθιά μπορούν να πληγώσουν οι πράξεις και τα λόγια και περιγράφει τη συγχώρεση ως μια δύσκολη προσωπική διαδρομή.
Αυτή η αναζήτηση περνά και στα βιβλία της. Όπως εξηγεί, οι «Κυρίες δυτικών προαστίων» αντλούν υλικό από πραγματικούς ανθρώπους και γεγονότα. Δεν τις παρουσιάζει ως θρησκευτικό εγχειρίδιο, αλλά ως ένα έργο με ανθρώπους που κάνουν λάθη, δοκιμάζονται και καλούνται να επανεξετάσουν τη ζωή τους. Θα ήθελε ιδιαίτερα να το διαβάσουν κορίτσια από την ηλικία των δεκαπέντε ετών και πάνω.
Προς το τέλος, επιστρέφει στον ρόλο των γονιών: να παρατηρούν το παιδί που έχουν απέναντί τους. Το αγόρι μπορεί να αγαπά τη ζωγραφική και το κορίτσι την πολιτική, ανεξάρτητα από τις προσδοκίες της οικογένειας. Για τη Σουσώνη, η στήριξη ξεκινά από την προθυμία να αναγνωρίσουμε αυτή τη διαφορετικότητα.
Το μήνυμα που θέλει να αφήνουν τα βιβλία της είναι η ελπίδα. Να αναγνωρίζει ο αναγνώστης μια δυσκολία δική του μέσα στην ιστορία κάποιου άλλου και να βρίσκει το κουράγιο να μιλήσει, να δημιουργήσει ή να δοκιμάσει μια αλλαγή.
Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συζήτηση με την Αναστασία Σουσώνη στο Eleftheros #153.
