Κοινοποίηση άρθρου
Η νίκη της φοιτητικής λίστας στη Σερβία θέτει ένα ερώτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα: πώς μετατρέπεται η κοινωνική αγανάκτηση σε πολιτική δύναμη; Η οργή μπορεί να γεμίσει έναν δρόμο. Για να δημιουργήσει όμως αποτέλεσμα, χρειάζεται διάρκεια, οργάνωση και ανθρώπους που δέχονται να δουλέψουν για έναν κοινό σκοπό.
Αυτό κρατάω από το σερβικό παράδειγμα και με αυτό κρίνω τις ελληνικές πολιτικές πρωτοβουλίες, τη Μαρία Καρυστιανού και τη δική μου στάση. Η απαίτηση για αλλαγή πρέπει κάποια στιγμή να γίνει συγκεκριμένη δουλειά. Διαφορετικά, θα συνεχίζουμε να συζητάμε για αρχηγούς, ενώ το αποτέλεσμα θα παραμένει το ίδιο.
Η εκλογική συμμετοχή και οι καταγγελίες χρειάζονται διαφορετική αντιμετώπιση
Η εκλογική αναμέτρηση στο Ισραήλ φέρνει ξανά στο προσκήνιο την προσπάθεια κινητοποίησης των ψηφοφόρων και τη ρητορική περί νοθείας. Η δική μου πολιτική ανησυχία είναι ότι ακόμη και μια αλλαγή προσώπου στην ηγεσία δεν εγγυάται αλλαγή εξωτερικής πολιτικής. Χρειάζεται να εξετάζουμε τις θέσεις και τις συμμαχίες εκείνων που διεκδικούν την εξουσία.
Η καταγγελία ενός υποψηφίου, πάντως, δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη αλλοίωσης αποτελέσματος. Ούτε η μεγαλύτερη συμμετοχή Αράβων πολιτών είναι τεκμήριο παρανομίας. Όποιος μιλά για νοθεία οφείλει να προσκομίζει συγκεκριμένα στοιχεία. Η απαίτηση για έλεγχο της εκλογικής διαδικασίας πρέπει να ισχύει ανεξάρτητα από το ποιος προηγείται.
Τι πέτυχε η φοιτητική λίστα στη Σερβία
Η κινητοποίηση στη Σερβία αναπτύχθηκε μετά την κατάρρευση στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ το 2024, που κόστισε τη ζωή σε 16 ανθρώπους. Η απαίτηση για λογοδοσία εξελίχθηκε σε ευρύτερη αμφισβήτηση της εξουσίας. Το ιστορικό της κινητοποίησης καταγράφεται στο ρεπορτάζ του Associated Press, που δημοσιεύεται στο ABC News.
Στα προκαταρκτικά αποτελέσματα που ανακοίνωσε η σερβική εκλογική επιτροπή στις 26 Οκτωβρίου, η φοιτητική λίστα συγκέντρωνε 52,71% και 140 έδρες. Η λίστα του Αλεξάνταρ Βούτσιτς βρισκόταν στο 39,17% με 104 έδρες, ενώ η λίστα του Ίβιτσα Ντάτσιτς στο 2,17%, χωρίς έδρες. Τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν τη συγκεκριμένη προκαταρκτική καταμέτρηση. Επίσημη ανακοίνωση αποτελεσμάτων.
Η αποστολή παρατήρησης CRTA συνέδεσε την υψηλή συμμετοχή με την κινητοποίηση των πολιτών και κατέγραψε σοβαρές ανισότητες και παρατυπίες στη διαδικασία. Επισήμανε επίσης τον ρόλο προετοιμασμένων αντιπροσώπων και παρατηρητών στην αποτροπή χειραγώγησης. Προκαταρκτική αποτίμηση της CRTA.
Εκεί βρίσκεται, για μένα, το ουσιαστικό μάθημα: η επιμονή συνοδεύτηκε από συμμετοχή στην ίδια την εκλογική διαδικασία. Οι άνθρωποι χρειάστηκε να οργανωθούν, να εμφανιστούν και να υπερασπιστούν την προσπάθειά τους στην πράξη.
Ένα κίνημα χρειάζεται περισσότερα από τηλεοπτική παρουσία
Στην Ελλάδα βλέπω πολλούς πολιτικούς να κυνηγούν την επόμενη τηλεοπτική εμφάνιση. Με ενοχλεί όταν η προβολή γίνεται ο βασικός στόχος και η οργάνωση περνά σε δεύτερη μοίρα. Η αναγνωρισιμότητα δεν σου λέει αν υπάρχει ομάδα, αν δουλεύουν άνθρωποι στην κοινωνία ή αν ο αρχηγός μπορεί να συνεργαστεί.
Η δυσπιστία μου απέναντι σε αυτό το μοντέλο είναι έντονη. Θέλω ο πολίτης να εξετάζει τι υπάρχει πίσω από την εικόνα: ποιες θέσεις διατυπώνονται, ποιοι τις στηρίζουν και ποια δουλειά έχει γίνει. Η συχνότητα εμφάνισης σε ένα κανάλι δεν αρκεί ούτε για να αποδείξει την αξία κάποιου ούτε για να τεκμηριώσει μυστικές συμφωνίες.
Το μεγαλύτερο οργανωτικό πρόβλημα είναι ο κατακερματισμός. Αν ο καθένας απαιτεί να κυβερνήσει μόνος του, ποιος θα κάνει το βήμα που χρειάζεται για να υπάρξει κοινή προσπάθεια; Ένα κίνημα χρειάζεται στελέχη, εξωστρέφεια και χώρο για διαφορετικές απόψεις. Δεν μπορεί να λειτουργεί ως προσωπικό μαγαζί του επικεφαλής του.
Η στήριξή μου στη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι λευκή επιταγή
Δεν θεωρώ λάθος την επιλογή μου να στηρίξω τη Μαρία Καρυστιανού. Περιμένω, όμως, περισσότερη κινητοποίηση και πιο καθαρό ενωτικό κάλεσμα. Η υποστήριξη έχει νόημα όταν συνοδεύεται από απαιτήσεις για το τι πρέπει να γίνει στη συνέχεια.
Η ευθύνη αφορά και την ομάδα της. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει ισχυρή παρουσία και να συμβολίζει ένα δίκαιο αίτημα. Για να αποκτήσει αυτό το αίτημα πολιτική συνέχεια, χρειάζονται άνθρωποι που ξέρουν να οργανώνουν, να επικοινωνούν και να ανοίγουν την προσπάθεια προς την κοινωνία.
Αυτό ζητώ: να υπάρχει τρόπος συμμετοχής, να ακούγεται ένα κάλεσμα που ενώνει και να γίνεται δουλειά με διάρκεια. Η τραγωδία των Τεμπών έχει δημιουργήσει ένα βαθύ αίτημα δικαιοσύνης. Ο παραλληλισμός με τη Σερβία αφορά τη δυνατότητα οργάνωσης γύρω από τη λογοδοσία, χωρίς να εξισώνει τις δύο υποθέσεις ή να εγγυάται το ίδιο εκλογικό αποτέλεσμα.
Συνεργασία με σαφείς πολιτικές θέσεις
Για να συνεργαστούν διαφορετικοί άνθρωποι, χρειάζονται και συγκεκριμένες συμφωνίες. Η δικαιοσύνη, η προστασία της εθνικής κυριαρχίας και η εξωτερική πολιτική είναι βασικά ζητήματα στα οποία θέλω να ακούω καθαρές απαντήσεις.
Οι δικές μου προτεραιότητες περιλαμβάνουν την ελληνική θέση για τη Μακεδονία, την αντιμετώπιση του τουρκολιβυκού μνημονίου, τη θαλάσσια οριοθέτηση με την Κύπρο, την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης και καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσία. Υποστηρίζω επίσης την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Αυτές είναι πολιτικές θέσεις που πρέπει να συζητούνται με σχέδιο εφαρμογής και ευθύνη για τις συνέπειες.
Η ακρίβεια στους όρους έχει σημασία. Το άρθρο 3 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει αιγιαλίτιδα ζώνη έως 12 ναυτικά μίλια. Η επέκτασή της δεν μετατρέπει αυτομάτως ολόκληρο το Αιγαίο σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Το κείμενο της Σύμβασης. Στο Daily Show της 20ής Οκτωβρίου ανέπτυξα τη σημασία του τουρκολιβυκού μνημονίου και την ανάγκη συγκεκριμένης στρατηγικής.
Τι είμαι διατεθειμένος να κάνω ο ίδιος
Το κριτήριο της συνεργασίας αφορά και εμένα. Οι Συντηρητικοί έχουν περιορισμένη επιρροή και η συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες απαιτεί οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους. Είμαι διατεθειμένος να μην κατεβάσω το κόμμα, εφόσον υπάρξει σοβαρή κοινή προσπάθεια, με σωστά στελέχη και συμφωνία στα βασικά.
Αυτό δεν αποτελεί ανακοίνωση υποψηφιότητας ή συμφωνημένης συνεργασίας. Αν προκύψει κάτι συγκεκριμένο, θα το πω επισήμως. Μέχρι τότε, ζητώ από τους άλλους την ίδια διάθεση που δηλώνω και για τον εαυτό μου: να μπορεί ο κοινός στόχος να προηγηθεί της προσωπικής φιλοδοξίας.
Πιστεύω στους ανθρώπους της Ελλάδας. Θέλω να δω αυτή τη δύναμη να αποκτά οργάνωση, διάρκεια και αποτέλεσμα. Εκεί θα κριθούν όσοι ζητούν να τους εμπιστευτούμε.
Για την οικονομική πλευρά αυτής της συζήτησης, στο Οικονομικό IQ #48 εξετάζω το ελληνικό χρέος, τις συντάξεις και τις υποχρεώσεις μετά το 2032. Η οργάνωση για το μέλλον χρειάζεται και γνώση του λογαριασμού που έχουμε μπροστά μας.
