Κοινοποίηση άρθρου
Η 28η Οκτωβρίου είναι μια μέρα που μιλάμε πολύ για την Ελλάδα. Βλέπουμε σημαίες, καταθέσεις στεφάνων, δηλώσεις και βίντεο πολιτικών. Εμένα με απασχολεί τι μένει από όλα αυτά την επόμενη μέρα. Πόση αξία έχει η επίκληση της πατρίδας όταν ο πολίτης δυσκολεύεται να βρει το δίκιο του και η εξουσία αντιμετωπίζει τον έλεγχο σαν προσωπική επίθεση;
Οι καταγγελίες της Λάουρα Κοβέσι για τις πιέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δίνουν πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο σε αυτή τη συζήτηση. Και εξηγούν γιατί, παρά τις διαφωνίες και τις επιφυλάξεις μου, θεωρώ σημαντική τη στάση της Μαρίας Καρυστιανού στο αίτημα για δικαιοσύνη.
Το Όχι χρειάστηκε απόφαση και ανθρώπους που πολέμησαν
Κάθε χρόνο επιστρέφει η ίδια αντιπαράθεση: το Όχι το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς ή ο ελληνικός λαός; Θεωρώ φτωχό να χωρίζουμε μια ιστορική στιγμή σε δύο στρατόπεδα μόνο και μόνο για να χωρέσει στη σημερινή κομματική μας προτίμηση.
Ο Μεταξάς απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο. Ο ελληνικός στρατός και οι άνθρωποι που στήριξαν την πολεμική προσπάθεια έδωσαν περιεχόμενο σε εκείνη την απόφαση. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα δέχθηκε την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας. Η διάκριση έχει σημασία όταν μιλάμε για το ιστορικό γεγονός που τιμά η επέτειος. Ιστορική αναδρομή της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Μια απόφαση αντίστασης χρειάζεται εκείνους που θα την υπερασπιστούν. Και η αντοχή ενός λαού χρειάζεται κατεύθυνση, οργάνωση και ανθρώπους πρόθυμους να αναλάβουν ευθύνη. Αυτή είναι η πλευρά της ιστορίας που με ενδιαφέρει σήμερα. Η γενναιότητα του παρελθόντος δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να κρίνουμε σωστά στο παρόν.
Η εθνική επέτειος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος
Με ενοχλεί όταν η τιμή στους νεκρούς μετατρέπεται σε διαγωνισμό προσωπικής προβολής. Η κατάθεση ενός στεφάνου μπορεί να είναι μια απλή πράξη σεβασμού. Όταν όμως ολόκληρη η παρουσία οργανώνεται γύρω από το ποιος θα φανεί, ποιος θα σταθεί μπροστά και ποιος θα κυριαρχήσει στα κοινωνικά δίκτυα, το βάρος μεταφέρεται από εκείνους που τιμούμε σε εκείνον που φωτογραφίζεται.
Η ένταση στη Θεσσαλονίκη γύρω από την προγραμματισμένη ομιλία του Ηλία Κασιδιάρη είναι ένα ακόμη παράδειγμα του πώς μια εθνική ημέρα γεμίζει κομματική αντιπαράθεση. Η ΕΡΤ κατέγραψε επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών στο κέντρο της πόλης, στο πλαίσιο διαμαρτυρίας για την εκδήλωση. Ρεπορτάζ της ΕΡΤ.
Η δική μου ένσταση αφορά την προσπάθεια κάθε πολιτικού χώρου να εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός εκπρόσωπος του πατριωτισμού. Το ότι οργανώνεις μια εκδήλωση στις 28 Οκτωβρίου δεν σου δίνει μεγαλύτερο μερίδιο στην Ελλάδα. Ούτε μια θέση στην εξέδρα των επισήμων αποτελεί απόδειξη προσφοράς. Θα προτιμούσα περισσότερη παρουσία ανάμεσα στους πολίτες και λιγότερη αγωνία για το πρωτόκολλο.
Το ίδιο κριτήριο ισχύει και έξω από τις επετείους. Στο Daily Show για το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τον Ηλία Κασιδιάρη είχα σταθεί στην ανάγκη να κρίνουμε συγκεκριμένες θέσεις και πράξεις. Η δημόσια εικόνα ενός προσώπου πρέπει να οδηγεί σε ερωτήσεις για την πολιτική του, όχι να τις παρακάμπτει.
Η Σερβία και το περιεχόμενο μιας πολιτικής αλλαγής
Η επιτυχία του φοιτητικού κινήματος στη Σερβία με ενδιαφέρει επειδή έδειξε τι μπορεί να πετύχει η κοινωνική επιμονή. Η εκλογική νίκη, όμως, ανοίγει καινούργιες αποφάσεις. Δεν εξαφανίζει τα διλήμματα εξωτερικής πολιτικής ούτε τις απαιτήσεις που θα δεχθεί μια νέα κυβέρνηση.
Η επίτροπος Διεύρυνσης Μάρτα Κος συνέδεσε την ευρωπαϊκή πορεία της Σερβίας με την ευθυγράμμιση στην εξωτερική πολιτική και στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Σε συνέντευξη στο TVP World σημείωσε επίσης ότι θα πρέπει πρώτα να σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση και να ακολουθήσουν οι σχετικές συζητήσεις. Οι δηλώσεις της Μάρτα Κος, όπως καταγράφονται στο NIN.
Εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη. Μπορώ να στηρίζω έναν λαό που διεκδικεί λογοδοσία και ταυτόχρονα να διαφωνώ με συγκεκριμένες απαιτήσεις των Βρυξελλών. Η αλλαγή κυβέρνησης πρέπει να κρίνεται και από τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει η επόμενη. Το δικαίωμα να χαράζεις εξωτερική πολιτική και η αντιμετώπιση της διαφθοράς είναι και τα δύο ουσιαστικά ζητήματα. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψεις το ένα για να συζητήσεις το άλλο.
Τι καταγγέλλει η Κοβέσι για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία
Στη συνέντευξή της στο Politico, η Λάουρα Κοβέσι περιγράφει υποχρηματοδότηση, καθυστερήσεις και γραφειοκρατικά εμπόδια που, κατά την εκτίμησή της, απειλούν την αποτελεσματικότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Για την Ελλάδα χαρακτηρίζει ιδιαίτερα απροκάλυπτη την απόπειρα εκφοβισμού που συνδέει με την ανανέωση των Ευρωπαίων εντεταλμένων εισαγγελέων.
Η συνέντευξη περιλαμβάνει προβλήματα σε περισσότερες χώρες και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Δεν τεκμηριώνει ότι η ελληνική κυβέρνηση προκαλεί μόνη της όλες τις χρηματοδοτικές δυσκολίες του θεσμού. Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Κοβέσι αναφέρει ότι ορισμένες υποθέσεις έχουν φτάσει στο δικαστήριο και απορρίπτει την κατηγορία ότι οι έρευνες καθοδηγούνται από εκλογικές σκοπιμότητες. Η συνέντευξη της Λάουρα Κοβέσι στο Politico.
Αυτές είναι σοβαρές καταγγελίες της επικεφαλής ενός εισαγγελικού θεσμού. Χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις. Η πολιτική επίκληση της ανεξάρτητης δικαιοσύνης δοκιμάζεται ακριβώς τη στιγμή που μια έρευνα πλησιάζει ανθρώπους με εξουσία. Εκεί φαίνεται αν η ανεξαρτησία αποτελεί αρχή ή μια βολική διατύπωση για τις δημόσιες ομιλίες.
Για μένα, η απαίτηση να ολοκληρωθεί μια έρευνα είναι στοιχειώδης. Δεν ισοδυναμεί με προεξόφληση της ενοχής κάθε προσώπου που ελέγχεται. Σημαίνει να μπορούν να συγκεντρωθούν τα στοιχεία και να κριθούν χωρίς πολιτικά εμπόδια. Ο πολίτης χρειάζεται να ξέρει τι έγινε με το δημόσιο χρήμα και ποιος έχει ευθύνη.
Γιατί στηρίζω τη Μαρία Καρυστιανού, παρά τις επιφυλάξεις μου
Δεν έχω κρύψει ότι θέλω σαφέστερες και δυναμικότερες θέσεις στα εθνικά ζητήματα. Θέλω επίσης να δω μεγαλύτερη κινητοποίηση από τη βάση της κοινωνίας. Αυτές οι απαιτήσεις μου παραμένουν. Δεν εξαφανίζονται επειδή στηρίζω τη Μαρία Καρυστιανού.
Ο λόγος της στήριξής μου είναι η επιμονή της στο αίτημα για δικαιοσύνη μετά τα Τέμπη. Αναγνωρίζω την προσπάθειά της να κρατήσει την υπόθεση στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης και να συνεχίσει, παρά το προσωπικό βάρος και την πολιτική αντιπαράθεση. Αυτό έχει για μένα ιδιαίτερη αξία.
Δεν απαιτώ να συμφωνώ σε όλα με έναν άνθρωπο για να αναγνωρίσω τη σημασία της στάσης του. Απαιτώ να μπορώ να μιλήσω καθαρά και για όσα εγκρίνω και για όσα θεωρώ ανεπαρκή. Η στήριξη που απαγορεύει την κριτική καταλήγει σε άλλη μια προσωπική λατρεία. Δεν με ενδιαφέρει μια τέτοια σχέση με την πολιτική.
Με απασχολεί, παράλληλα, ο συνεχής κατακερματισμός. Αν κάθε προσπάθεια πρέπει να χωρέσει πρώτα στη φιλοδοξία ενός αρχηγού, η κοινή δράση γίνεται σχεδόν αδύνατη. Η συνεργασία χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να βάλουν έναν ουσιαστικό στόχο πάνω από τη διατήρηση του δικού τους μικρού χώρου.
Αυτό ζητώ και από την πολιτική συζήτηση της επόμενης μέρας. Να κρίνουμε ποιος έχει συνέπεια, ποιος μπορεί να συνεργαστεί και ποιος καταλαβαίνει τον κόσμο που έρχεται. Η ιστορική μνήμη αποκτά αξία όταν μας βοηθά να αναλάβουμε τις σημερινές ευθύνες μας. Και η δικαιοσύνη είναι μία από αυτές.
